Het nieuwe jaar is nog maar pas begonnen als ik op weg naar het bos geronk en lawaai hoor. Als ik dichterbij kom, zie ik aan het begin van het bos links van het pad een stapel boomstammen liggen. Aan de andere kant een bulldozer, hij heeft diepe sporen door de modderige grond getrokken. Een grijper trekt achteloos een stevige boom uit de grond. Ik schrik en kijk rond, het lijkt wel een slagveld. Sommige bomen zijn even boven de grond afgezaagd. Een stukje stam en de wortels zijn stille getuigen van een sterke boom die er jaar in, jaar uit heeft gestaan. Overal liggen ruw afgetrokken takken, kleinere opschietende jonge bomen zijn omvergewalst. De golvende, zachte bosbodem met zijn fijne begroeiing van mossen en varens zit vol bandensporen. Lees meer

Marieke (i.v.m. privacy is de naam gefingeerd) wilde een paar jaar geleden graag meewerken aan mijn onderzoek naar rouwervaringen. Ze wilde graag duidelijk maken wat voor impact het verlies van een ouder op jonge leeftijd op je leven kan hebben, als je niet goed wordt opgevangen en aan je lot wordt overgelaten. Aan haar jongste jaren heeft ze goede herinneringen. Ze is de oudste van 3 kinderen. Moeder was wel vaker weg, zeker s’avonds. Vader was een stabiele figuur. Toen Marieke 8 was overleed plotseling haar vader. Hij werd niet goed, zomaar overdag. Moeder stapte op de fiets om de dokter te halen. Marieke was bij haar vader, hij riep om haar moeder. Ze zei, dat moeder de dokter aan het halen was en zo terug zou komen. Ze liep, bang, de kamer uit, wilde naar haar broertje toe. Bij de deur bleef ze staan. Door een kleine opening zag ze dat haar vader doodging. Ze liep naar haar broertje en zei:”Papa is dood.” Ze herinnert zich dat haar vader in zijn kist lag. Lees meer

Ergens in de Herbertusbossen in Heeze is een bijna magische plek. Alleen via een klein paadje kun je er komen. In een kring staan 6 majestueuze oude beuken en in het midden stond de 7e. Die laatste heeft na een blikseminslag definitief het loodje gelegd. Het is net alsof de anderen de meest kwetsbare in hun midden willen beschermen. In de volksmond wordt deze plek ‘De zeven gezusters’ genoemd. Het zijn oude bomen, ze staan er misschien al 150 tot 200 jaar. Het is ze aan te zien, dat ze heel wat hebben meegemaakt. De stammen zitten vol verdikkingen en kronkels. In een van de bomen staat een ingekerfde liefdesverklaring. Een ander heeft een holle stam, je kunt zo een eind omhoog kijken. Het is bijna ongelooflijk, ook dit jaar stond zijn kroon vol bladeren. Er zijn er drie die nog bladeren dragen, van de anderen staat alleen de stam nog. Daar groeien dikke zwammen op, de takken zijn er afgewaaid. Lees meer (1 reactie)

Wat is er in jou wat je overeind houdt als je in je leven geconfronteerd wordt met onverwachte tegenslag, een grote verandering, ziekte, verlies? Er zijn situaties waarin het leven je uitdaagt. Dan komt het aan op je veerkracht, je vermogen om als het ware mee te veren. Dan komt het aan op je aanpassingsvermogen, optimisme, je vermogen om je emoties te uiten, steun te zoeken in je omgeving. Onherroepelijk brengen moeilijke tijden allerlei emoties met zich mee. Stress, angst, verdriet, boosheid, verzet en nog veel meer. Het is al heel wat als je je emoties toe kunt laten, ze onder ogen durft te zien en er niet van wegloopt. Lees meer

Onder in onze vijver ligt na een jaar of zeven een laagje modder. Afgestorven planten, zand wat in de vijver is gewaaid, gevallen bladeren, een vergane kikker enz.. Er groeit ook een waterlelie, hij is diep geworteld in die modder. De stengel met bladeren en bloemknop groeit langzaam maar zeker naar boven, naar het licht. Als de bloem door het wateroppervlak heenbreekt, in contact komt met de buitenlucht en de warmte van de zon, pas dan gaat de bloem open. Er komt een prachtige, heerlijk geurende bloem te voorschijn. Lees meer

Weduwe of weduwnaar, zo wordt een man of vrouw genoemd waarvan de partner is overleden. Het maakt daarbij niet uit of je al veertig of vijftig jaar bij elkaar bent of dat dat tien of twintig jaar of misschien nog korter is. Als je op een bepaalde leeftijd komt, ligt de dood meer in de lijn van de verwachting. Maar wat is leeftijd? Mijn vader was 82 en toch overleed hij voor mijn gevoel te vroeg. Hij was nog jong van geest en lichamelijk behoorlijk actief. Lees meer

Vlak voor Kerst zat ik er van de een op de andere dag doorheen. Na een overvolle, drukke dag sliep ik een nacht lang helemaal niet. Opeens waren er allerlei (bekende) symptomen: gespannenheid, buikpijn, geen zin in eten. Onrust, opzien tegen dingen die ik anders fluitend doe. Er was onzekerheid en vooral angst. Ik was bang dat dit de voortekenen waren van een nieuwe depressie. De laatste keer was jaren geleden en ik hoopte natuurlijk dat het nooit meer zou gebeuren. Maar er is altijd dat stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: Ik weet dat ik in dat opzicht kwetsbaarder bent dan andere mensen. Ik weet maar nooit hoe mijn leven zal verlopen. Ik kan me nu sterk voelen, sterker dan ik me ooit gevoeld heb. Die andere, kwetsbare kant hoort ook bij mij. Lees meer (1 reactie)

Ik houd van bomen. Ook zonder bladeren kijk ik er graag naar. Ik ben altijd weer geboeid door de structuur van de bast, de vorm van de stam en takken. Ook door de lidtekens. Ik zie er ogen in of soms hele gezichten. Een boom heeft zijn lidtekens van buiten. Ik kan zien waar een tak is afgerukt, waar een zieke plek heeft gezeten, waar de boom in de verdrukking heeft gestaan. Nu bladeren gevallen zijn staat de boom daar in al zijn naaktheid. Een boom toont zijn lidtekens aan de buitenkant, bij mensen zie je dat heel vaak niet, daar zit de pijn van binnen. Lees meer

Op vakantie voel ik me zo in mijn element. Slapen doe ik in onze trekkerstent op een matje op de grond. Eten, een simpel potje koken, alles doe ik buiten met mijn voeten op de grond. We wandelen veel, soms met de nodige inspanning als de weg omhoog gaat. Er zijn kronkelige, spannende paadjes en ruige gebergtes. Onderweg genieten we van kleurige vlinders en andere insecten, een wegschietende hagedis, bloeiende bloemetjes op kale rotsen en uitbundige kastanjebomen vol groene bolsters. Lees meer

Halverwege juni pakte ik een grote rugzak vol spullen. Een tentje, slaapmatje, slaapzak, mijn meditatiekussen en nog wat andere spulletjes. De rugzak, geleend van mijn oudste zoon, was behoorlijk zwaar. Voor het eerst ging ik, behoorlijk onwennig, op pad met zo’n gevaarte op mijn rug. Een stukje per trein, daarna gelukkig met een bus. De bestemming: Waldbröl, een plaatsje in de buurt van Keulen, waar een retraite werd gehouden van de Nederlandse stichting Leven in Aandacht. Deze stichting is de gemeenschap van mensen in Nederland en Vlaanderen die zich laten inspireren door de leer van boeddhistische monnik en Zen-leraar Thich Nhat Hanh. Thema van de retraite: Gelukkig Samenleven. Lees meer

Het kwam ter sprake rijdens een workshop over “Omgaan met verlies” van Riekje Boswijk-Hummel. Riekje is een rot in het vak. Niet alleen heeft ze een jarenlange ervaring als therapeut, ze heeft ook veel boeken geschreven. Het was een voorrecht om haar te ontmoeten. Geen kapsones, geen kouwe drukte, gewoon een puur en wijs mens. Het was een bijzondere ervaring om haar te leren kennen. Een goede raad die ze aan heel veel mensen had meegegeven in de loop der jaren: Schaf een boekje aan en probeer elke avond 5 dingen op te schrijven die je die dag blij hebben gemaakt. Lees meer

Na afloop van de wekelijkse Zen- en Feldenkreisles zitten we met een kopje thee even na te praten. Het gesprek gaat over hoe verdriet wel of niet verwerkt kan worden. Over hoe oude pijn, als ze niet geheeld wordt, je lang last kan blijven bezorgen. Ineens begint Margé over haar moeder te vertellen. “Mijn moeder heeft drie kinderen verloren. Haar eerste, derde en haar zevende kindje. Twee keer werd een kindje na een zwangerschap van 8 maanden dood geboren, het waren allebei jongetjes. Lees meer

Wat zou ik zo af en toe graag een mol of een egel zijn. Het lijkt me heerlijk om in de donkerste tijd van het jaar even niets te hoeven doen en ongestoord een winterslaap te houden. Niet vooruit te branden was ik in de weken voor de feestdagen. Natuurlijk, ik deed wat ik moest doen, maar daar bleef het dan ook bij. Blij was ik als ik s’avonds diep onder mijn dekbed kon kruipen. Lees meer

Soms stormt het niet alleen buiten, maar meer nog in mijn hoofd en lijf. Onverwacht gebeurt er iets, in een gesprek, op een andere manier en ik sla op tilt. Of hooggevoeligheid daar aan bijdraagt? Ik denk het wel. Zo ook een tijdje terug. Op het forum van een landelijk netwerk van coaches presenteert een collega een nieuwe therapie die goede resultaten zou bieden bij depressieve gedachten (depressie, futloosheid enz.). Lees meer

Soms kan iets kleins me zomaar intens gelukkig maken. Op vakantie, begin september, werden we verschillende keren getrakteerd op een vogelconcert van een roodborstje. Het zat op nog geen twee meter afstand in een boom vlak bij onze tent. Ik denk ook aan een regenachtige avond: we aten vers stokbrood en soep uit een pakje. Het smaakte heerlijk en ik voelde me veilig, warm en droog. Lees meer

Aan de zijgevel van ons huis naast de voordeur plantte ik een jaar of vier geleden een passiebloem. De plant groeide voorspoedig en elk jaar kwamen er meer bloemen aan. Er hebben zelfs een keer vruchten aan gehangen. Ik ontdekte dat ik in het voorjaar even geduld moest hebben voordat de nieuwe knoppen opengingen en de frisgroene handvormige bladeren verschenen. Ook de bloei liet wel even op zich wachten, maar als het eenmaal zover was, kwamen er elke dag nieuwe bloemen tot ver in het najaar. Lees meer

Vandaag is het dan zover! Na enkele maanden van voorbereiding (website maken en een heleboel andere noodzakelijke) dingen gaat mijn praktijk voor counselling en coaching officieel van start. Het diploma is ingelijst, de praktijkruimte was vorig jaar september al ingericht en alleen het naamplaatje bij de voordeur ontbreekt nog. Zoals wel vaker de laatste tijd, tel ik mijn zegeningen. 2009 kan eigenlijk al niet meer stuk. Het begon met het slagen voor het theorie-examen voor de opleiding, ouderwets stevig blokken was het. Lees meer (5 reacties)