De zeven zusters. Oktober 2011
De zeven gezusters
Ergens in de Herbertusbossen in Heeze is een bijna magische plek. Alleen via een klein paadje kun je er komen. In een kring staan 6 majestueuze oude beuken en in het midden stond de 7e. Die laatste heeft na een blikseminslag definitief het loodje gelegd. Het is net alsof de anderen de meest kwetsbare in hun midden willen beschermen. In de volksmond wordt deze plek ‘De zeven gezusters’ genoemd.
Het zijn oude bomen, ze staan er misschien al 150 tot 200 jaar. Het is ze aan te zien, dat ze heel wat hebben meegemaakt. De stammen zitten vol verdikkingen en kronkels. In een van de bomen staat een ingekerfde liefdesverklaring. Een ander heeft een holle stam, je kunt zo een eind omhoog kijken. Het is bijna ongelooflijk, ook dit jaar stond zijn kroon vol bladeren. Er zijn er drie die nog bladeren dragen, van de anderen staat alleen de stam nog. Daar groeien dikke zwammen op, de takken zijn er afgewaaid.
Op geen andere plek ben ik me zo bewust van groei, bloei en verval. Het is de natuurlijke cyclus waar ook wij mensen niet aan ontkomen. Ik zie eindeloze kracht en ook ouderdom en kwetsbaarheid. Natuurlijk.... het liefst wil ik me identificeren met een van die stevige beuken die elk jaar opnieuw volop blad draagt.
Ik heb iets met het getal 7. Van kinds af aan was het mijn geluksgetal. Ik ben opgegroeid in een gezin met 7 kinderen, 6 meisjes en 1 jongen. Ik heb dus heel wat zussen. Het was altijd een vanzelfsprekend iets in mijn leven. Met de een heb ik meer contact, met de ander minder. We lopen de deur niet plat bij elkaar en toch. Als er iets aan de hand is zijn we er echt voor elkaar. Dat is een onuitgesproken iets.
Er was een tijd dat ik met een van hen een conflict had. Hoe het zo was gekomen begreep ik toen totaal niet. Nu is dat anders, nu weet ik meer van de achtergrond. We zijn nog van de generatie van ‘de vuile was binnen houden’. Dat heeft voor heel wat verborgen pijn gezorgd. Bij die ene zus, bij mijn ouders en indirect ook bij de rest. Ik weet nu dat incest de boosdoener was en dat de dader een familielid was, die dicht in de buurt woonde. Het kwam aan het licht en mijn vader deed aangifte. Daarna is er nooit meer over gepraat. We mochten alleen niet meer bij die familie gaan spelen, over het waarom werd niets gezegd.
Toen mijn vader overleed werd voor mijn zus de mogelijkheid om er nog met hem over te praten afgesneden. Mijn zus blokkeerde, haar boosheid richtte ze op mij. Het ging zover dat ik dacht: ik wil je nooit meer zien. Op een goeie dag schreef ze een brief aan ons allemaal, waarin ze vertelde wat er in haar jeugd gebeurd was. Niemand van ons wist ervan. Ze wilde voorlopig met niemand contact en ging in therapie.
Jarenlang ging er geen dag voorbij of ik dacht aan haar. Het deed me verdriet dat ze zo veel alleen moest doen, zonder steun van de rest. Ik stond met lege handen.
Gelukkig, na verloop van tijd hebben we de draad voorzichtig weer opgepakt en we kregen de kans om weer naar elkaar te groeien. Het contact is nu hartelijk en warm.
Wij kregen een tweede kans.....
Hoe is jouw band met broers en/of zussen?
Hoe gaan jullie om met conflicten?
Reacties
Re: De zeven zusters. Oktober 2011
De Zeven Gezusters,
Ja. De zeven gezusters is inderdaad een heerlijke plek om te vertoeven. Zelf ben ik er geregeld te vinden.
Soms knuffel ik een van de zeven en vaak zit ik gewoon lekker te zitten op deze vertrouwde plaats.
Zelf kom ik uit een gezin met 4 broers en 5 zussen en ben de een na jongste. Ik heb mijn jeugd als fijn en gelukkig ervaren.
Wat voor ieder van ons een andere beleving is geweest en voor mij een goede basis voor de rest van mijn leven.
Altijd was er wel iemand om mee te spelen, kletsen of wat dan ook maar.
En natuurlijk waren/ zijn er wel eens conflicten maar die zijn toch altijd op te lossen, de communicatie onder ons is goed !
Onze moeder is op vrij jonge leeftijd overleden aan kanker, gelukkig is onze vader wel oud geworden.
Op bejaarde leeftijd sprak hij wel eens zijn zorg uit : Hij hoopte dat 'de boel' , zoals hij zijn kinderen geregeld noemde,
niet als los zand uit elkaar zou vallen als hij er niet meer zou zijn. Dit was in 1995 en onze vader is het jaar daarna gestorven.
En dat dit gelukkig ook niet het geval is hebben wij/ ik aan de lijve ondervonden.
Ook wij lopen bij elkaar de deur niet plat, is ook niet te doen , 10 broers en zussen, met de 'koue kant ' erbij 20 personen,
bijna iedereen heeft kinderen en kom je uit op 48 man, dan zijn er al onder ons die opa/ oma zijn en tel ik wel 52 gezinsleden.
Ook is er nog zoiets als afstand en heeft ieder zijn eigen 'voorkeur'.
In 2005 overleed plotsling onze oudste zoon op 20 jarige leeftijd, en iedereen was er voor mij/ ons, ook de jaren die volgen
gaat dat 'gewoon' door. Ik voel me vaak 'gedragen' in deze moeilijke jaren. Afstand en voorkeur vallen weg.
Ik ben echt gezegend met zo'n grote familie, die er echt voor elkaar zijn als het nodig is. En dit zeg ik ook geregeld !
Ook nu er in mei van dit jaar maagkanker wordt geconstateerd bij onze oudste broer (61) zijn er weer waardevolle ontmoetingen
en gesprekken, en ' zijn ' we er voor elkaar. Ik hoop dat dit nog lang zo blijft.
Deze heerlijke plek, bij De zeven gezusters, die samen al heel wat hebben meegemaakt, ieder met hun eigen verdikkingen en kronkels,
de meest kwetsbare in het midden, de anderen er beschermend omheen,
voelt voor mij veilig en vertrouwd, zoals ik me voel tussen mijn broers en zussen.
Ze verdienen een hoofdletter.
Een lieve groet,
Juul.
